Somewhere, Somehow, Something went terribly wrong!

Het is weeral weekend en dat betekent een nieuw verhaal voor jullie.

Dinsdag 5 maart

We zitten hier nu exact een maand. Al een maand! Het gaat hier zeer snel vooruit, de tijd staat niet stil, en hoe lang onze dagen ook zijn (ze beginnen namelijk om 5:30u), soms lijken ze nog veel te kort om alles gedaan te krijgen.

Gisteren was het feestdag in Malawi (Martrys Day, een herdenking voor de strijd tegen de onafhankelijkheid), dus vandaag hadden we onze eerste werkdag van de week. Eigenlijk valt hier niet zo veel over te vertellen. Het les geven gaat gewoon door. Het is deze week ‘Revision Week’ in de middelbare school. Alle leerstof die de leerlingen gezien hebben en die in het examen van volgende week voorkomt moet nog eens herhaald worden. Yoeri zag enkele wijzigingen in zijn planning en op het laatste moment moest hij een voorbereide les laten vallen en een andere maken, want daarover zou er nog wel leerstof op het examen komen.

Flexibiliteit is ook hier een meerwaarde in het beroep van leerkracht.

Linn en Lies werden vandaag gevraagd hun eigen examen op te stellen, omdat de leerkrachten het heel druk hebben. Lorenz’ examen is reeds afgewerkt door de leerkracht, maar hij gaat de 2 anderen helpen met het opstellen en nakijken van hun vragen.

Malaweetje: Toen Yoeri zijn leekracht vroeg of de Revision vandaag door hem of de leerkracht zelf gegeven werd, reageerde de leerkracht verbaasd. “Is het dan geschiedenis vandaag?”

Woensdag 6 maart

We worden hier echt geteisterd door elektriciteitspannes. Gisterenavond besloot de elektriciteit opnieuw uit te vallen, waardoor het deze nacht weer bloedheet was en we zonder ventilatie in de kamers zaten. Lastig, maar ach, het is nu zo en we overleven het wel.

Op de lagere school kregen ze vandaag toevallig en onverwachts te horen dat de examens maandag al beginnen. We hebben het werkje van examens digitaliseren al een weekje op ons genomen, maar nu stromen de examens echt binnen. Iedereen geeft hier nog wat examens af en deze moeten dan tegen maandag allemaal getypt en afgedrukt worden. Wat een hels werkje, want de helft van de handschriften is hier echt onleesbaar, waardoor elke zin 3 keer gelezen moet worden, voordat de juiste versie op de computer staat.

Vandaag stond er een speciale gebeurtenis op het programma. Linn was gisteren vals haar gaan kopen en vandaag werd dat ingevlochten. Harriet heeft hier blijkbaar een winkeltje en een kapperszaakje, waar ze enkel invlechtingen doet, dus Harriet kwam ook Linns haar invlechten. Was dat eventjes een werkje zeg! Haar invlechten gebeurt dus niet eventjes op een uurtje tijd. Na 6 à 7 uur vlechten was dit het resultaat!

Tijdens de middag raakte Yoeri zo gefrustreerd, dat hij in alles wat hier gebeurde wel iets slechts zag. Bovenop alle tegenslag besloot de broodrooster het nog op te geven, waardoor het middagmaal nog langer op zich laat wachten. “Alles gaat hier zo ongelofelijk traag! Snel een boterham eten duurt hier een eeuwigheid!”, was zowat de slagzin van deze middag. Heerlijk, dat Nederlandse accent dat minuut na minuut gefrustreerder raakt. Lorenz lag letterlijk tegen de grond van het lachen.

Verder bestond ook vandaag weer uit examens typen tegen de tijd. Want alles moet zo snel mogelijk af geraken.

Donderdag 7 maart

Tijdens de les vandaag had Yoeri de opgave om voor zijn 2 klassen tegelijk les te geven. Zo’n 100 studenten in 1 klaslokaal. Zie hier het resultaat! Op een gegeven moment moest Yoeri zelfs naar buiten lopen, om dan aan iemand een antwoord te gaan geven doorheen het raam, omdat hij door het klaslokaal niet tot bij de leerling geraakte. 

Omdat we het hier op het terras van de lodge zo bloedheet hadden en we het hier eventjes beu waren, besloten Linn, Lies, Lorenz en Yoeri een wandeling door het dorp te maken, op zoek naar Afrikaanse stof voor broeken of rokken, zo iets licht dat leuk rond je lichaam zit en een aandenken aan Afrika. Wij naar dat winkeltje, waar ze natuurlijk uitgerekend vandaag enkel lelijke stoffen hadden. Geen succesvolle zoektocht en met lege handen terug. Maar eigenlijk hadden we helemaal geen zin om weer terug aan de lodge te gaan zitten, waar voor de zoveelste keer de stroom weer eens tegen ons bleek te zijn. We konden hier dus ook weer niks doen, want de stroom deed het niet. Lorenz, Yoeri en Linn besloten om dan in het dorpje maar iets te gaan drinken.

Na een tijdje was ook Ian terug van school en die besloot ons te vergezellen. Tegen die tijd ging Linn Lies terug gezelschap houden. Ian heeft normaal gezien geen les op donderdag, maar een student zou computerles bij hem komen volgen omdat zijn vader een computer had gekocht, maar niet wist hoe deze te gebruiken. Inderdaad, ZOU, want de student kwam natuurlijk niet opdagen. Zo zijn we het hier al gewoon.

Na een tijdje vergezelde de directeur van de middelbare school ons op het ‘terras’ en zo werd er nog wat over het geloof en de school gebabbeld. Deze man is de eerste die begrijpt dat wij niet meer in God geloven omdat de wetenschap alles bewijst. De rest van Malawi lacht ons uit omdat wij niet meer in God geloven. Achja, zij moeten het weten!

Terug naar de lodge om ons avondmaal te verorberen. Dat avondmaal bestond uit nsima met vis en een goed sausje gemaakt door de dames. Onze zwarte vriend Kondowe vond toch dat er iets niet klopte. “Somewhere, somehow, something went wrong!” Waarna  hij besloot om toch niet van de maaltijd te proeven. (Al zei hij wel dat het correct was klaargemaakt)

Vrijdag 8 maart

Ik denk dat we een beetje in herhaling vallen met het volgende te vertellen. Hoe dan ook doen we het toch: Vannacht viel de elektriciteit uit. Om gek van te worden. Voor school werken kan niet, eten maken kan niet, het licht kan niet worden aangestoken, …

Je kunt gewoonweg niets doen. Yoeri en Lorenz hebben de halve nacht wakker gelegen van de hitte, omdat de ventilator het dus ook niet doet zonder elektriciteit.

Blijkbaar is de transformator in het dorp ontploft, waardoor er brand is ontstaan en de kabels hier vlakbij zijn doorgebrand en naar beneden zijn gekomen. Er wordt nu nog steeds aan gewerkt en aangezien ze er al lampen hebben bijgehaald, vermoeden we dat het nachtwerk wordt en we dus voor morgenochtend al zeker geen elektriciteit hebben. Joepie, koken op een minibarbecue vanavond. Mooi en gezellig het weekend inzetten noemen ze dat.

Yoeri en Ian hadden deze namiddag een afscheid op school omdat ze de allerlaatste les hebben gegeven vandaag. Tijdens Ians laatste les deelden de heren balpennen met tape en koekjes uit voor elke leerling om hen te bedanken voor hun stage. Waarom tape? Omdat de leerlingen hun boeken of pennen maken met tape. Ze halen zelfs prenten van de muren om met die tape een boek te plakken.

Vanavond zijn we uitgenodigd om iets te komen drinken in ‘the bottle store’ hier in het dorp. Een winkeltje waar je drank kunt kopen en waar je met behulp van een lege bak je eigen terras kan bouwen. Maar we hebben net vernomen dat alle drank daar warm is, vanwege de elekriciteitspanne, dus we blijven hier maar zitten vanavond.

Vanaf volgende week zijn het examens en we zijn heel benieuwd over de resultaten. Volgens Ian zijn de examens van Form 1 (alleszins het aardrijkskunde examen) peanuts. In de lagere school ligt het niveau ook niet zo hoog, maar denken we dat sommige leerlingen enorm gaan falen omdat tijdens de herhalingsoefeningen heel veel foute antwoorden gegeven werden.

We lanceren hier ook nog eventjes een warme oproep:

Vrienden! Bekijk de volgende foto!

Voor diegenen die het handschrift slecht kunnen lezen, hier de tekst:

Het klassieke krijtbord is het enige didactische middel dat op school gebruikt wordt. Jammer genoeg is ook dit in erg slechte staat. Met wat hulp van jullie (en moeite van ons), kunnen we deze borden herstellen. Ook zouden we dan ander didactisch materiaal en lesboeken voor de school kunnen kopen.

Heb je deze maand een klein bedrag over waarmee je de school wil steunen, neem dan contact met een van ons op zodat het bedrag overgeschreven kan worden. Elk bedrag is welkom en mag tot eind maart overgemaakt worden, zodat we nog tijd hebben om het te besteden.

Namens de hele school: alvast heel erg bedankt!

De school is ontzettend geholpen met elke steun! Een prachtige gelegenheid om late Nieuwjaar voornemens uit te voeren ;).

Lorenz, Yoeri, Ian, Linn & Lies

PS: We kopen de materialen allemaal zelf aan, zodat er zeker niets van het gesponsorde bedrag verloren gaat.

Malaweetje: Wist je dat een schoolboek maar €5 kost? Storten maar!

Alle leerkrachten op de lagere school

Klasfoto met juf Lies

Klasfoto met meester Lorenz

Hmmm, stoofvlees met frietjes!

En dan zeggen ze dat Nederlanders gierig zijn...

Vandaag pennen we het verhaal van dit weekend neer. Maar we starten met een:

Malaweetje: In de middelbare school worden niet de afwezigheden van de leerlingen genomen, hier moeten de leerkrachten tekenen op aanwezigheid.

Ons avontuur startte al in mineur. Yoeri was vrijdag niet naar school kunnen gaan, want hij lag ziek in z’n bed. Gisterenavond iets verkeerd gegeten waarschijnlijk. We denken dat het aan de vis lag. Yoeri dus verschrikkelijk misselijk en met een ontregelde darmflora in bed.

De rest besloot van wel te vertrekken, we waren immers uitgenodigd door de leerkracht van Lorenz en we zouden hem waarschijnlijk enorm op de tenen trappen, moesten we deze trip afzeggen. De taxi zou ons normaal gezien om 12u aan de logde komen halen. Wij dus alles in gereedheid gebracht om te vertrekken. Uiteindelijk was onze taxi er om kwart voor 1. Dat valt nog mee he?

Eerste tussenstop: Happy Chilumba Primary School. 2 minuten in de taxi en al een tussenstop. Hier moest onze gastheer opgepikt worden. Spencers spullen werden ingeladen en ook Kondowe, een andere leerkracht, besliste om mee te gaan. Spencer was immers zijn oude leerkracht en hij wou het huis van zijn oud-leerkracht wel eens zien nu ze collega’s zijn. Hop, de taxi in! Oh ja, de kleinzoon van Spencer moest er ook nog bij. Begin maar te tellen. Lorenz, Lies, Linn, Ian, Kondowe, Spencer en zijn kleinzoon en niet te vergeten, de taxichauffeur allemaal samen in een Toyota personenwagen waarvan de veringen het al enkele jaren opgegeven hadden.

Tweede tussenstop: Uliwa. Het volgende dorp werd de motor alweer stilgelegd. We moesten nog eten kopen om een middag- en avondmaal te prepareren. Resultaat, 20 kg rijst en 2 kg bonen mee in de koffer. En wie mocht er betalen? Wij uiteraard. 20 kg rijst en 2 kg bonen om 2 keer te eten. Achja, dat zal wel de gewoonte zijn zeker? Braaf betalen en doorrijden. Eenmaal aangekomen in Chitimba (de woonplaats van Spencer), begonnen we de koffer uit te laden. Via een dichtbegroeid wandelpaadje, liepen we naar Spencers huis. Wauw, wat een paradijs! Zijn huis leek langs de buitenkant een mooi, verzorgd, redelijk groot (in Malawitermen) huis. Na een inspectie binnen bleek dit ook maar een lemen hutje te zijn. In ieder geval, een prachtig uitzicht! Naast zijn huis staat een grote mangoboom en van onder de mangoboom heb je een prachtig uitzicht op het meer. Vlak bij hadden we blanken gespot, wij dus eens over het strand gewandeld naar de mzungu’s. Een Nederlands koppel dat in Rhumpi een leven is gestart en hier een buitenverblijfje hebben gekocht. Een stuk grond, waar verder nog niets op stond.

Op naar het weeshuis. Blijkbaar waren we uitgenodigd door de ‘Chiefs’ van het dorp om eens een kijkje te komen nemen naar het schooltje waar allemaal weeskinderen les krijgen. Een schooltje dat bestaat uit 2 klassen en 50 leerlingen. De ‘chiefs’ verwelkomden ons en begonnen meteen een speech over hoe weinig middelen ze hadden en dat ze dit schooltje met hun eigen geld hadden gebouwd, maar ze eigenlijk steun nodig hadden. Allez, de wandelende portefeuille werd weeral aangesproken. Nadien kregen wij ook de kans om iets te zeggen. Lorenz en Ian gebruikten deze kans om duidelijk te maken dat wij geen geld hebben, omdat we studenten zijn, maar dat we wel eens contacten in België zouden aanspreken. Die mensen blij, en wij tevreden dat we daar weg waren na nog een paar preken van de ‘chiefs’. Blijkbaar is het de gewoonte om die mannen iets toestoppen om iets te kunnen drinken na zo’n gesprek. Want ze zaten er al de hele dag te wachten en dan hebben ze dorst natuurlijk.

Ondertussen is onze zieke aangekomen. Yoeri voelde zich iets beter en besloot van te komen. Maar toen hij uit het busje stapte werd hij terug met de minuut zieker. Hopelijk is het morgen over!

Terug naar Spencers huis om te eten en onze slaapplaats te bouwen. Jeps, bouwen! We slapen namelijk vanavond onder de mangoboom, omdat het binnen te warm is. Een super goed idee en een gezellige nacht tegemoet.

Gezellig zeker en vast, slapeloos ook. Slapen op een beenharde grond is toch niet voor ons weggelegd. Hoe onze nacht er uit zag? 5 minuten slapen, 15 minuten wakker liggen en denken dat het om 12 uur al 4 uur was, omdat de maan toch al een heel stuk was opgeschoven. Valt dat even tegen!

Half 6, eindelijk tijd om op te staan. Wassen in het meer, rugzakken inladen, ontbijten en om 7u vertrekken richting Livingstonia. Vandaag op het programma: Een tocht van 15 kilometer, waarbij we zo’n 700 meter stijgen, 20 haarspeldbochten, de mushroom farm, watervallen en een aankomst in het Stone House. Oh ja, onze leerkracht Kondowe besloot zichzelf uit te nodigen om de tocht naar Livingstonia mee te doen en bij ons vertrek vroeg onze Spencer nog naar 7000 Kwacha omdat zijn zoon wilde gaan studeren, maar de mens het geld zelf niet had. Oei, gastvrijheid is hier duur! Toch maar niet ingaan op deze vraag.

Onze gids besloot van niet de gewone weg te nemen, maar ons een aantal shortcuts te tonen, welja, een aantal… Elke haarspeldbocht werd afgesneden door een shortcut. Al redelijk snel zaten we door onze krachten heen. Niet moeilijk natuurlijk, weinig slaap, 2 sneetjes brood als ontbijt en tekeer gaan als een bergbeklimmer zonder beveiliging. Onderweg een banaantje kopen van een lokale dame die de afdaling deed op slippers en een bomvolle mand op haar hoofd. Onze gidsen hadden trouwens ook maar gewoon slippers aan. Geen slim, wel een sterk en hard ras, die zwarten.

Na 3 uur en half zwoegen en zweten (Lorenz kon zijn t-shirt letterlijk uitwringen) hielden we een tussenstop in de Mushroom Farm, gemanaged door een Nederlandse. Een plaats met een heel mooi uitzicht, waar je kan kamperen of overnachten in een lodge. Je kan er ook rotsklimmen en afdalen, dus dat waren we dan natuurlijk van plan op de terugweg, maar het seizoen besloot er anders over. Tijdens het regenseizoen worden deze activiteiten namelijk niet georganiseerd. Helaas! Hier eventjes uitrusten met een drankje en terug op krachten komen met een stevige maaltijd om vervolgens onze tocht naar Livingstonia te vervolgen.

Op dit tweede deel van de tocht bezochten we de watervallen. Indrukwekkend! De eerste waterval was een redelijk kleine, die dan nog een pak verder naar beneden viel en vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over de vallei. Verder naar de tweede dan, waarbij we achter de waterval konden, door middel van een soort grot. Al even fantastisch. Terug naar boven klauteren en hier afkoelen aan het begin van deze waterval. De benen en het hoofd even onder water zodat we terug klaar waren voor het laatste deel van onze tocht.

Het laatste deel was er een beetje te veel aan. Iedereen was echt kapot en futloos. Het energieniveau van de volledige groep (uitgezonderd de gidsen en Kondowe) zat onder nul. Nog even doorbijten om dan na een tocht van 7u (met 2u pauze) aan te komen in The Stone Lodge te Livingstonia.

Even verfrissen met een ijskoude douche en dan Livingstonia gaan verkennen. Want Livingstonia is toch dé toeristische trekpleister van Malawi. Voor een toeristisch hoogtepunt te zijn, vonden we het wat tegenslaan eerlijk gezegd. We bezochten eerst de kerk, want ergens waar missionarissen gezeten hebben moet de kerk bezocht zijn. Ook niet zo heel spectaculair. 4 muren, een golfplaten dak, een torentje en een glasraam met de heer Livingstone. Niet fantastisch, maar dat hebben we dan toch weer gezien. Verder door naar de Universiteit dan. Deze deed ons veel meer aan een abdij denken dan aan een universiteit. Mooie plek wel en duidelijk dat hier ‘paters’ hebben gezeten. De universiteit heeft klaslokalen die gebouwd zijn rond een vierkantig middenplein.

“Wat is de volgende bezienswaardigheid?” Oei, die zijn er niet meer… Hmm, dé toeristische trekpleister van Malawi dus. Een kerk, een universiteit en een dorpje dat veel te ver van de bezienswaardigheden afligt. We kregen het nog voor elkaar om het Stone House Museum te bekijken. Een museum dat kleiner was dan een gemiddelde Belgische of Nederlandse keuken en waar we niet echt veel interessante dingen te weten kwamen. Foto’s nemen was verboden, want met 1 foto kon je zo goed als het hele museum vastleggen.

Dan maar uitrusten en iets drinken in The Stone House. Drinken, ook al een probleem want alles was op. De enige verblijfplaats voor toeristen in Livingstonia en je kan de mensen niet eens drinken verkopen? Serieus? Lorenz, Ian en Yoeri besloten dan maar zelf een bak frisdrank te gaan halen in het dorp. Zo’n situaties zorgen natuurlijk voor leuke en grappige momenten met de andere gasten. We leerden vanavond 2 Canadezen kennen, die mekaar een week geleden hadden leren kennen en nu samen een deel van hun individuele tocht deden. Ook een Brits koppel zat bij aan tafel.

Leuke mensen en leuke conversaties vanavond. De Canadezen waren hier al langer dan ons en toch kwamen ze nog nuttige dingen van ons te weten. Het waren zelf ook allemaal toeristen of vrijwilligers. De Britten deden vrijwilligerswerk in het ziekenhuis van Livingstonia. Na een tijd verhalen uitwisselen en onze gezamenlijke frustraties over onderwijs en verpleging uiten, was het tijd om te gaan slapen.

Na een overheerlijk ontbijt vertrokken we terug naar beneden. Linn was al vertrokken omdat ze met een auto naar beneden ging. Te uitgeput na de wandeling naar boven en dus een verstandige keuze om geen blessures op te lopen.

Na een klein uurtje maakte de rest de eerste tussenstop bij het Lukwe Eco Camp, uitgebaat door een Belg. Hier dronken we iets en genoten we van een extreem mooi uitzicht. Beter dan het uitzicht in de Mushroom Farm. Hier leerden we een Israëlische en Amerikaanse kennen, die ons vergezelden op de tocht naar beneden. Deze keer geen shortcuts. Yoeri en Lorenz probeerden er eentje, maar dat bleek exact even lang te duren dan de gewone weg te nemen. Het kostte trouwens meer kracht en moeite. Enkel de laatste 2 shortcuts van de tocht namen we, omdat deze echt wel een pak korter waren.

Na 5u arriveerden we beneden aan de berg. Ook deze keer met de nodige tussenstops, maar het ging werkelijk een heel pak sneller naar beneden dan naar boven. Eventjes genieten van een welverdiend pintje en het minibusje richting Chilumba op. Rond half 6 arriveerden we terug in de lodge. Compleet uitgeput de douche in, het eten klaarmaken, nog eventjes neerploffen en het bed in.

Rond middernacht is de elektriciteit hier weer uitgevallen en die is tot nu toe nog niet terug opgesprongen. Gelukkig zat er nog een beetje benzine in de generator, waardoor we de blog nog snel kunnen posten. Verder konden we vandaag dus weer niet veel doen. En dat op een feestdag. Helaas, maar iedereen is zo moe van het weekend dat het zeker en vast geen productieve dag beloofde te worden.

We lijsten hier nog enkele malaweetjes op, die ons versteld hebben doen staan dit weekend:

v  Yoeri quote: Pijn is een emotie en emoties kun je uitschakelen.

v  Onze vriend-leerkracht Kondowe betaalde tijdens de hele reis niets en vond het maar normaal dat wij al zijn eten, drinken en logement betaalden. Makkelijk als je jezelf uitnodigt natuurlijk. Toen we hem zeiden dat we zijn laatste drankje niet meer gingen betalen, was zijn humeur een pak minder. Nu we dit weten, doen we de volgende uitstapjes op onszelf. Nogmaals, gastvrijheid is hier duur.

v  “Alles is gemaakt door God!” “Nee, wetenschap verklaart alles.” “Nee, dat is niet waar, wetenschap komt van computers en die zijn gemaakt door de mens. Alles wat gemaakt is door de mens, valt niet te vertrouwen” (Begin een discussie over God in Malawi en het wordt leuk!)

v  Zelfs hier in de bergen zitten draken!

The Mzungu Teaching, Fishing and Farming Company

Hier zijn we weer!

Chisulo 23 Feburuwari

Zaterdag was het eindelijk de grote competitie. In afwachting van de wedstrijden werd er niet zo veel gedaan. Enkel Ian was in vorm en ging vroeg op pad met één van de leerkrachten van de lagere school. Ze gingen samen vissen. Aangezien onze poging de eerste keer redelijk mislukt was, en die leerkracht ons geholpen heeft bij het maken van nieuwe en betere vislijnen, kon Ian al bijna niet anders dan hem bij het vissen te vergezellen.

 Dat vissen bleek achteraf niet zo’n groot succes, ze kwamen terug met enkele kleine visjes, die Ian terug wou gooien, maar Hastings (de leerkracht) ging ze opeten. Ga u gang, Hastings!

Eenmaal terug reden Ian en Yoeri naar Uliwa om nog wat inkopen te doen. Eventjes inkopen doen bleek een trip van zo’n 3 à 4 uur te worden, omdat ze de directeur van de ‘Open School’ tegenkwamen. (Dat zijn de lessen voor leerlingen die niet genoeg punten halen) Deze man was klaarblijkelijk in een alcoholische roes en nodigde de vrienden uit op een drankje. Ze kwamen wel ’t één en ’t ander te weten na een babbeltje. Blijkbaar functioneren sommige leerkrachten niet zonder alcohol en de nieuwe directeur is een hele verbetering aangezien de vorige met studenten naar bed ging. Welcome in the warm heart of Africa! Waar alles kan gebeuren!

Tijd voor de competitie dan! Voor die begon, waren we al meer dan een uur verder. Het begin was gepland om 14u, maar om 14.30u kregen de leerkrachten van de tegenstanders nog eten voorgeschoteld. Dus iets na 15u kon de eerste wedstrijd van start gaan. We begonnen met netbal. Eerst 10 minuten de tweede ploeg, die verloor van de andere school, helaas, maar nog 3 andere matchen om de schooleer te redden. De volgende 20 minuten waren voor ons Linn. Schitteren deed ze en samen met haar eerste team behaalde ze een welverdiende overwinning! 5-2 werd het in een spannende en geladen topper. Hard tegen onzacht.

Op naar het voetbal dan! Het tweede team knokte hard maar in deze wedstrijd (die 2 keer 15 minuten duurde) zagen de vele supporters geen doelpunten. A draw game! Na affluiten was het dan tijd voor het eerste team, waar Lorenz meespeelde. Deze wedstrijd duurde 2 keer 30 minuten en in de eerste helft kwamen we 1-0 voor. Met een speech tijdens de rust, probeerde Lorenz het team aan te sporen om deze voorsprong vast te houden. Ian’s reactie: “Johan Boskamp had het niet beter kunnen zeggen.” Jammer, maar helaas scoorde de bezoekers de gelijkmaker en werd er geen winnende goal meer  gemaakt. Also a draw game.

Leuke ervaringen vandaag en de sportieve kant van ons avontuur hebben we ook weer meegemaakt.

Sabata 24 Feburuwari

Het vervolg van ons visavontuur vandaag. Lorenz en Ian stonden vandaag om 6u op om, ook vandaag, samen met Hastings te gaan vissen. Later bleek dat Hastings niet weg kon omwille van een zieke leerling en dus gingen Ian en Lorenz zelf op stap. Na 40 minuten wandelen (Op z’n Afrikaans hé! Sommige kinderen wandelen zo lang naar school, wij doen dat voor ons plezier om te gaan vissen), vonden ze een geschikt plaatsje. Met geduld bereikten ze wat resultaat: 7 verschillende vissen, waarvan ze er 5 konden presenteren aan de rest. De andere 2 waren op magische wijze terug het water ingedoken, terwijl de haak uit de mond werd gehaald.

Ondertussen waren de anderen in de lodge weer druk bezig met voorbereidingen en didactische materialen voor de komende lesweek. Echte fantasten zijn wij!

Tijd voor stoofvlees! Want natuurlijk moeten we dit hemelse gerecht een aantal keer gegeten hebben. We hebben afgesproken dat we om de 2 weken stoofvlees gaan maken en eten. Deze avond dus weeral Belgische kost: Stoofvlees met friet. De frietjes worden hier gemaakt door aardappelen te snijden en deze dan te bakken in een pan met een laagje olie in.

Een primitievere manier van frituren, die ook wel een pak langer duurt. Maar het resultaat was er en het was lekker ook!

Verder bestond onze dag uit tekeningen, didactische materialen en voorbereidingen maken. Zo kunnen we de werkweek wederom mooi starten.

Mande 25 Feburuwari

Een nieuwe werkweek! Wij dus vol goede moed naar de scholen! Maar veel verbetering komt er niet echt. Wat we ook proberen, de leerlingen snappen echt niet wat we bedoelen. Als je een vraag stelt, moet je 10 minuten op het goede antwoord wachten als die vraag iets of wat inzichtelijk is. Na die 10 minuten mag je dan blij zijn dat je effectief het antwoord krijgt en je het uiteindelijk zelf niet moet geven. (Dat gebeurt eigenlijk in de meeste gevallen nog.)

Zowel op de lagere als op de middelbare school zijn de verhalen hetzelfde. Malawi en inzicht huppelen niet hand in hand door het land. Maar dat wisten we ondertussen al. En we proberen er zoveel mogelijk rekening mee te houden in het geven van onze lessen.

Yoeri had vandaag het fantastische idee om eens foto’s te trekken van hoe de wc’s en de douches er uit zien in de verblijven van de middelbare studenten. Deze leerlingen verblijven hier zo’n 10 tot 13 weken (afhankelijk van de lengte tussen de vakanties), dus je zou wel verwachten dat deze accomodaties in orde zijn. Bekijkt u zelf het resultaat van deze fotoshoot maar.

De douches zien er zo uit...

Professionele keuken, nietwaar?

Kleding wordt hier gewassen.

Nogal moeilijk om snel naar de wc te gaan he!

Dan maar een andere manier om naar de wc te gaan

Per 2 delen de leerlingen zo'n bed

In de lagere school mocht Lies vandaag ontdekken dat de leerlingen van het vijfde leerjaar de maaltafels niet eens kennen. Bij ons geraken ze het tweede leerjaar niet door als de maaltafels niet gekend zijn. Hier lezen ze de maaltafels gewoon af van hun boekje deze gevraagd worden (op elk schriftje zijn de maaltafels van 1 t.e.m. 12 opgelijst op de achterkant. Op naar een idee om daar verandering in te brengen.

Malaweetje: De Malawianen denken dat wij van kinds af aan chemicaliën in ons haar gegoten krijgen omdat we zo verschillende kleuren haren hebben. “Natuurlijk? No way!”

Chibiri 26 Feburuwari

Na de lesdag vandaag besloten Ian en Lorenz de handen uit de mouwen te steken. Ian had zich samen met Kondowe vorige week al bezig gehouden met de start van een groetentuin, maar deze moet uiteraard uitgebreid worden. De groenten moeten binnenkort ook verplant worden, dus aan de slag maar!

In de brandende zon gingen ze aan de slag. Een nieuwe multinational is geboren. M.T.F.F Company (Mzungu Teaching, Fishing and Farming Company). We gaan onze lokale vrienden Harriet en Kondowe hier rijk maken! Op naar een rijk en welvarend Malawi :D

Ook Yoeri houdt zich nuttig bezig in het bedrijf!

Een paar uren hakken, een zwemmeke doen in het meer, terug hakken, onkruid, wortels en gras verwijderen, opgeteld 10 blaren en een zere rug later, was het resultaat een mooie oppervlakte moestuin. Nu nog bedjes maken om de groeten te verplanten, dan deze groenten uiteraard nog verplanten en dan weten we of we goede tuinmannen zijn. Ongetwijfeld wordt dit positief bevestigd!

Veel van het resultaat zullen we niet meer zien, want de meeste groenten hebben een lange tijd nodig om uit te komen, maar we houden jullie op de hoogte.

Zo, na het lesgeven en het vissen, zijn we ook al boeren geworden. Mooi mooi!

Chitatu 27 Feburuwari

Woensdag alweer, wat vliegt de tijd hier toch!

Ook vandaag stond er niet zo veel op het programma. Na het lesgeven verzamelden we terug aan de logde waar we ons wederom bezig hielden met het maken van leuke materialen.

Vandaag hebben we niet veel te vertellen. Ian ontdekte wel een rariteit, daarvoor verwijzen we naar het onderstaande ‘Malaweetje’! Dat bewijst nog maar eens hoe een geweldige kennis de mensen hier hebben.

Malaweetje: Wist je dat Valencia in Ierland ligt?

Chinayi 28 Feburuwari

Vandaag beleefde Lorenz een topdag in zijn ‘stageklas’. Voor de eerste keer in 3 weken kreeg hij zijn leerlingen enthousiast. Een heel leuke ervaring. Als je eerst 3 weken een blik krijgt van de leerlingen waaruit je kan afleiden dat je als een idioot staat te vertellen, is het zeer leuk om de klas eens op stelten te zetten. De leerlingen waren met Lorenz aan het lachen, maar ook omgekeerd werd er met de leerlingen gelachen. Achteraf terug stilte eisen, omdat Lies een uitleg moest komen doen, ging perfect. Een geslaagde dag dus.

Het plan was dat Ian en Lorenz rond 10u (na het lesgeven) naar Karonga zouden trekken om nog wat inkopen te doen. Maar de lagere school besliste daar anders over. Lorenz, Linn en Lies werden samen met Walter aan de school verwacht in de namiddag voor een personeelsvergadering. Omdat ze vinden dat wij hier echt bij het schoolteam horen, werd onze aanwezigheid dus gewaardeerd.

Ian trok dus op z’n eentje naar Karonga om wat inkopen te gaan doen en om wat rond te neuzen voor materialen of spullen die we eventueel ook kunnen gebruiken. Ian wisselde ook nog eens geld tegen 503 Kwacha per Euro (Een mooie vooruitgang, want vorige keer hadden we 460 Kwacha voor 1 Euro. Weer een berg pokergeld mee naar de lodge dus, misschien moeten we deze keer eens echt poker spelen met grote inzetbedragen.

Yoeri werd deze namiddag ook nog op school verwacht voor de stemming van de verkiezing van de leerling verantwoordelijke. In 14 categorieën moest een head-boy en head-girl gekozen worden. Voorbeelden van categorieën zijn: verantwoordelijke voor de bibliotheek, het sanitair, …
Deze stemming werd zeer democratisch georganiseerd. Elke categorie kreeg 3 mogelijke winnaars, waarop alle leerlingen dan mochten stemmen. Dit nam wel een tijdje in beslag en nadien werd er nog een gesprek gevoerd met de leekrachten.

Vanavond is de elektriciteit weeral uitgevallen, waardoor het eten op zich liet wachten. Met grote honger zaten we allemaal te wachten toen we om half 9 nog steeds niet gegeten hadden. Het eten moet dan ook op prehistorische wijze met vuurtje stook worden klaargemaakt.

Malaweetje: Lorenz’ haar groeit als bananen!

Chinkondi 29 Feburuwari

De kapitein verlaat het schip! Walter verlaat vandaag de lodge. Hij vertrok om 6u deze ochtend naar Mzuzu, om daar nog een dag en nacht door te brengen. Morgen zal hij dan naar Lilongwe doortrekken om maandag het vliegtuig richting België te nemen.

De studenten besturen de boot vanaf nu. Maar eerst trekken we een weekendje weg. Zo dadelijk vertrekken we met Lorenz’ leerkracht naar Chitimba. We worden om 12u op school verwacht om samen met hem te vertrekken. We brengen vanavond de nacht door bij deze leerkracht en trekken morgen naar Livingstonia. Dat houdt een wandeling van ongeveer 4u heen in. Waarbij we 700 meter stijgen en er 20 haarspeldbochten op het programma staan. Livingstonia is een oud missionarisdorp. Een typisch Engels dorpje midden op een Afrikaanse berg. We zijn benieuwd! Zondagmiddag zijn we terug en in het volgende blogverhaal krijgen jullie een uitgebreid verslag over onze ervaringen.

Warme en zonnige groeten vanuit een af en toe stroomloos Malawi en nog enkele foto's die we jullie niet willen onthouden.

Een leerkracht die een Rock Werchter t-shirt draagt.
Niet alleen Tomorrowland gaat internationaal!

Onze goede vrienden Harriet en Kondowe als KHK-vertegenwoordigers

Kapitein Eénoog, tijdens de ontsteking

Pokergeld tot de tweede macht

Because you're a woman!

Matandala Belgica & Hollandia!

Chisulo 16 Feburuwari

Zo, wederom zaterdag en wederom vroeg opstaan. Raar maar waar, in het weekend staan we vroeger op dan in de week. Vandaag staat er voor Ian, Lorenz en Walter een serieuze trip op het programma. Lorenz’ internet is al een hele week kapot en daarom trekken ze nu naar Mzuzu, een stad die zo’n 160 km verder ligt. De wekker belde ons om 5u wakker, want om 6u moesten we op de minibus richting Mzuzu zitten. Amai, vroeg! Hop, die minibus op en vol goede moed naar Mzuzu. We waren niet de enigen die op die minibus zaten hoor! Op een gegeven moment telden we 30 hoofden in een busje dat bedoeld is op ne man of 14 te vervoeren! Waanzin en oncomfortabel tot in de 10^e macht!

Na een trip van 3u en half kwamen we aan in Mzuzu, waar we meteen de winkels bestormden. Nu we hier toch zijn kunnen best ineens wat aankopen doen natuurlijk. Want hier vinden we dingen die we bij ons helemaal niet vinden. Buiten eten en drank zochten we nog naar wat praktische spullen ook. Opvallend: Alle ‘grote’ winkels worden hier uitgebaat door Aziaten! Dat merk je dan ook meteen aan de namen van de winkels: Hong Kong Trading, China Super Market, … Misschien niet eens zo slecht, aangezien die mensen wel iets afweten van handel drijven en op die manier de economie toch een beetje draait.

Verder op pad, inkopen doen en naar de Airtel Store, waar Lorenz’ internet gemaakt moet worden. Blijkbaar was zijn internet gepauzeerd door een verkeerde code in te voeren in de software van het internet. Stom dat we helemaal daarvoor naar Mzuzu moesten komen, maar we moesten hier anders een van de weken toch eens zijn. Dan maar ineens naar het Immigration Office, waar we gaan proberen om onze verblijven al meteen een maand te laten verlengen. Normaal gezien moeten we hier elke maand een keertje naartoe komen, omdat je verblijfsvergunning maar een maand geldig is. Ondertussen waren we 2 mannen tegengekomen, die we voordien al hadden ontmoet. Na wat onderhandelen in het Immigration Office, kregen we, mits betaling van de som van 10.000 Kwacha per persoon (het is namelijk 5.000 Kwacha per verlening), meteen 2 maanden extra verlenging. Dat betekent dat we tot 5 mei in Malawi mogen blijven. Aangezien we 27 april terugvliegen, moeten we hiervoor dus al niet meer terugkomen! Nice! Want dit tripje doet niemand voor zijn plezier.

Snel gaan eten bij een Indiër die de beste pizza ooit maakt, nog wat rondkijken en terug naar Chilumba, alweer zo’n 3u en half rijden met een volgestouwd minibusje. Heerlijk, dat Afrikaans openbaar vervoer.

In Chilumba hebben Lies, Linn en Yoeri ondertussen ook niet stilgezeten. Zij waren ongeveer even vroeg uit bed, om een tochtje te maken. Dat tochtje is een flinke wandeling geworden. Ze vertokken rond iets na 6 en waren om 14u terug. Mooie wandeling. Eerst een hele tocht te voet, waarna ze met een boot naar een eilandje gevaren werden. Daar hebben de vrienden de rotsen bestegen en beklommen op blote voeten! Verder zijn Lies, Linn en Yoeri wat wildlife tegengekomen. Tijdens hun tocht stond onder andere een apenbezoek op het programma! 

 



Een sportief dagje voor dit trio vandaag.

Normaal gezien stond er vandaag de competitie voetbal en netbal op het programma, maar omwille van een overlijden in het dorp, ging deze niet door. Hier sterven ze trouwens sneller dan ze geboren worden hebben we de indruk, want het was niet het eerste overlijden dat we al vernomen.

Na de wandeling hebben de dames gekookte en gebakken banaan gemaakt (Ja inderdaad, banaan, we zitten in Afrika). Heerlijk, zo met een beetje ketchup! Delicatesse van de dag!

Malaweetje: Dwaal je van het pad af, dan kan je wel eens een pofadder tegen komen. Lies haar verblijf was al bijna over geweest, moest ze niet, net op tijd, de reactie hebben gehad om daar vooral niet op te gaan staan!

Sabata 17 Feburuwari

Lazy Sunday zouden we zeggen. Vandaag hebben we niet zo veel gedaan.

Lies en Linn werden ’s ochtends (terwijl de heren nog lagen te knorren) opgehaald om mee naar de mis te gaan. Want een Afrikaanse mis moeten we toch wel eens een keertje gedaan hebben natuurlijk! Aan de hand van de verhalen van onze dames, zouden de heren dan beslissen om volgende keer al dan niet mee te gaan.

Toen de dames terugkwamen, bleek al snel dat de heren deze activiteit toch zouden overslaan. De mis had twee en half uur geduurd, waarbij een priester een hele lange tijd over God had staan vertellen. Niet echt heel interessant. Het zingen was wel heel leuk natuurlijk, maar ik denk niet dat dit voor herhaling vatbaar is.

Verder hebben we vandaag wat geluierd en schoolvoorbereidingen gemaakt. Yoeri maakte wederom een prachtige kaart over de missionarisroutes van ‘The Kingdom of Buganda’. Ian brak zijn hoofd over lessen Computer Science die hij kan geven zonder computers. En de Lagere Scholieren maakten concreet materiaal in de vorm van biljetten en muntstukken om te gebruiken tijdens de lessen. Verder nog wat nadenken en uitvoeren hoe we de lessen hier aantrekkelijk en interactief kunnen maken en dan testen we deze week wat dat gaat geven. 

Vandaag hebben we voor de eerste keer Nsima gegeten. Dit is de maaltijd die de lokale bevolking hier elke dag binnenspeelt. Bijzonder voedzaam volgens de mensen hier, maar naar onze mening kan geplette maïs toch niet zo super voedzaam zijn. Zeker niet als je ziet hoe de meesten er hier als een lucifer bijlopen.

Nsima dus, wel ja, eigenlijk helemaal niet slecht. Smaakloos, dat wel, maar met een lekker stukje vis en een goed sausje is dat best wel te smaken! Hoe ziet dit er nu uit? Wel ’t is eigenlijk een witte klomp deeg, gemaakt van gemalen maïs. En voor 200 Kwacha eten we hier met zijn vijven van. Plus dan nog K500 voor 6 vissen. Goedkoop gegeten vandaag! Het is ook de bedoeling dat dit met de handen gegeten wordt. Trek een stukje van hett deeg af, kneed dat in je handpalm met je vingers, dop het in de saus en speel het naar binnen.

Malaweetje: Vissenkoppen zijn hier een feestmaal voor de lokale bevolking. Dat samen met de overschot Nsima maakte onze Kondowe heel gelukkig!

Mande 18 Feburuwari

Terug tijd voor school vandaag, iedereen start met zijn eerste echte dagen lesgeven, hoewel iedereen al wel voor de klas heeft gestaan, begint onze planning eigenlijk vandaag pas.

Lies kreeg al direct een probleem voorgeschoteld, want zij moest normaal gezien vandaag met Science and Technology starten. De directeur zou gisteren de boeken komen brengen, maar aangezien er geen boeken gevonden zijn, moest Lies kiezen of ze vanaf morgen met English, Life Skills of Expressive Arts zou starten. Dan maar Engels geven vanaf morgen en vandaag enkel wiskunde.

Lorenz en Linn hadden vandaag wel hun eerste lessen Science and Technology, respectievelijk over de delen van een plant en waarvoor allerlei materialen gebruikt worden.

Yoeri en Ian hadden vandaag ook hun eerste echte voorbereide lessen. Yoeri startte met ‘The Kingdom of Buganda’ tijdens de geschiedenislessen. Ian moest voor de eerste keer Geography geven, waarbij hij het verschil tussen het weer en het klimaat moest uitleggen. Tijdens die les in de ene klas bleek dat de leerkracht deze les al gegeven had, waardoor Ian dus eigenlijk gewoon aan het herhalen was wat de leerlingen al gezien hadden.

Verder bestond onze dag hier uit voorbereiden voor de volgende dagen, eens met de visser voor onze lodge gaan praten en vragen of hij voor ons vis had gevangen. Want dat ging die proberen. Helaas, niets gevangen vandaag. Morgen meer geluk.

Buiten een babbeltje met het thuisfront, en nog wat voorbereiden of grote tekeningen kleuren (ja, drie van ons doen Lager Onderwijs) hebben we vandaag niets meer gedaan.

Chibiri 19 Feburuwari

Het lesgeven gaat gewoon door. We gaan hier geen al te uitgebreide verslagen over typen, want dat zou wat veel zijn om allemaal op de blog te zetten. Opvallende dingen, of speciale situaties delen we jullie zeker en vast mee!

Yoeri had sinds gisterenavond wat last van zijn oog en het is er niet beter op geworden met een nachtje slaap. In tegendeel! Zijn oog is helemaal rood doorlopen en het doet nogal pijn. Een ontstoken oog lijkt het. Toch maar proberen vandaag en hopen dat hij niet te hard moet afzien. Eenmaal aangekomen op school, werd hij door een leerkracht terug richting de lodge vergezeld om medicatie in het ziekenhuis te gaan halen. Daar kreeg hij een zalfje mee dat hij op z’n oog moest smeren. Daarover dan een kompres en vastplakken die handel, zodat er geen licht meer aankomt. Aarrgh, Kapitein Eénoog is een feit!

Normaal gingen Yoeri en Ian deze namiddag Baseball uitleggen aan de leerlingen van Form 2 in het middelbaar. Na de uitleg van dit spel, gaan we dat dan met allemaal spelen op het sportterrein. Baseball met 100 leerlingen, dat wordt tof! Aangezien Yoeri nu last had van zijn oog en eerst nog eens langs het ziekenhuis moest om zijn papieren te laten zien, neemt Lorenz de taak van het uitleggen van Baseball met plezier over. Ian en Lorenz legden het spel eerst zo goed mogelijk uit, waarbij ze geassisteerd werden door Lies. Later kwam Yoeri nog kijken tijdens het uitvoeren van het spel. Uiteindelijk kwamen er ongeveer 40 à 50 leerlingen op het spel af. Er waren een paar leerlingen die het spel en de regels heel snel oppikten. Na een tijdje oefenen kregen we al mooie spelletjes te zien. De sportleerkracht begon alvast met het samenstellen van een Baseball team.

Onze taak voor vandaag zat er op. Een spel uitleggen dat je zelf niet helemaal beheerst is geen makkelijke opgave. Zeker niet als je dit dan nog eens in een vreemde taal moet doen. Uiteindelijk hebben we een mooi resultaat gezien en hier en daar bijsturen tijdens het spel zelf was ook succesvol. Voldaan, maar vermoeid terug naar huis.

Eenmaal in de lodge aangekomen waren Ian en Lorenz helemaal kapot. Zo staan uitleggen  en een spel begeleiden, verbeteren, bijsturen en aansturen in deze hitte is vermoeiend! Dan nog eens een half uur terug wandelen was er te veel aan :D

Linn was vandaag haar conditie gaan verbeteren tijdens de netbal. Daar werd ze weer verwacht voor de training en het lijkt er op dat Linn en Lorenz zaterdag tijdens de competitie wel degelijk mee gaan moeten spelen.

Terug op onze positieven, begonnen we voor te bereiden voor de volgende dag. Walter was vandaag naar Mzuzu geweest, deze keer met de taxi, omdat er voor het project nog iets moest gebeuren. Hij had grote zelfklevende plastic meegebracht waarmee we ’s avonds alle grote tekeningen en kaarten, die we tot nu toe al gemaakt hadden, lamineerden. Ian maakte ondertussen werk van het tekenen van een weerstation. Zijn volgende Aardrijkskunde-opdracht. 

Malaweetje: “Lies has to carry the fish, because she’s a woman”, aldus de lokale visser voor onze lodge. Lorenz was wel akkoord met deze uitspraak, maar hij mocht dan betalen… ’t Is wat je verkiest he.

Chitatu 20 Feburuwari

Vannacht is de elektriciteit hier nogmaals uitgevallen en deze ochtend was dat nog steeds niet in orde. Geen toastbrood als ontbijt vandaag, wel een lekker kommetje cornflakes.

Eenmaal teruggekomen van de lessen dachten we leuke dingen voor te bereiden, maar de stroompanne was nog steeds een feit. Probeer je maar is in te beelden wat je allemaal kan doen zonder elektriciteit. Inderdaad, goed gedacht, NIETS! Lorenz bijvoorbeeld wou een domino maken om met de kinderen te spelen. Dan begint het probleem. De prenten voor die domino staan op de computer, daarvoor hebben we elektriciteit nodig, stel dat we nog eventjes op de batterij kunnen werken en de domino is af, moeten we die afprinten. Hmm, daar hebben we ook elektriciteit voor nodig. We zouden eventueel ook kunnen tekenen, als het echt niet anders kan, maar dan moest dit nog gelamineerd worden, anders overleven die kaartjes de eerste 10 seconden niet. Lamineren dus! Maaaar, zonder elektriciteit gaat dat ook niet.

Frustrerend eigenlijk, als je echt helemaal niets kan doen.

Dan begonnen Lies, Lorenz en Linn maar aan de tekeningen voor het eerste leerjaar. De leerkracht had gevraagd of we de tekeningen uit haar boek konden vergroten. En aangezien we nu toch niets konden doen, was dat een leuke bezigheid.

Uiteindelijk hadden we natuurlijk wel elektriciteit nodig, dus besloten de heren de generator boven te halen. Deze ging heel gemakkelijk aan de gang en na eventjes uitzoeken hoe de kabels moesten liggen, hadden we elektriciteit. Net genoeg om de diepvriezer(omdat anders ons vlees en onze vis zouden ontdooien), de koelkast en enkele apparaten te laten werken. Lorenz ging samen met Kondowe nog snel wat benzine kopen op de zwarte markt om de generator draaiende te houden. Ja, op de zwarte markt. Als blanke alleen geraak je daar volgens mij niet aan benzine, dus we hadden onze Kondowe nodig. 

Eten maken was vandaag ook super gezellig. Een vuurtje stoken en koken maar! Het duurde wel een pak langer dan anders, maar ach, het was gezellig. Sinds vandaag zijn we ook afgestapt van Carlsberg. Nu drinken we Kuche Kuche, ‘The Pride of Malawi’. Een pilsje van 3,7%. Licht en zeker niet slecht!

Malaweetje: Ondertussen weten we waarvoor condooms hier gebruikt worden. ’t Is eens iets anders he! 

Chinayi 21 Feburuwari

Ondertussen is er terug elektriciteit!

Na het lesgeven verzamelden we allemaal terug aan de lodge, waar Ian zijn vrije dag nuttig aan het gebruiken was. Ian begon vandaag aan onze moestuin. We gaan zelf groenten planten en hopen hier nog enigszins resultaat van te zien. Resultaat proeven zal waarschijnlijk te laat zijn. Maar we kunnen de mensen hier maar gelukkig maken door een groentebedje te maken. 

 Toen die moestuin een feit was, begonnen Lies, Linn en Kondowe aan de was. 3 badjes met kleding in, water bijvoegen, zeep in de baden en schrobben die handel!

Als dat gedaan was, trokken Lorenz, Ian, Linn en Walter naar Uliwa, op zoek naar eten, drank, maïs (ja, we gaan hier nog Nsima maken), een hak (Ian heeft grootse plannen met de moestuin) en nog wat andere spullen.

Eenmaal terug van Uliwa, ging Yoeri vertrekken naar de Secundaire school om een praatje met de leerlingen te gaan slaan. Ze hadden geklaagd dat Yoeri er nooit was om eens een babbeltje te doen. Op naar school dus. Tegelijkertijd vertrok de rest naar het sportterrein. Het was weeral training en Linn en Lorenz gaven nogmaals alles wat ze in zich hadden om te winnen. Aangemoedigd door Lies, Ian en Walter, streden ze voor winst. Nu wordt het wel heel erg duidelijk dat het de bedoeling is om zaterdag mee in het team te staan. Dan zullen we de bezoekers een leren wat voetbal en netbal is! Branden zullen ze! (Of wij misschien, als de zon aanwezig is)

Ondertussen begint iedereen hier een beetje gefrustreerd te geraken. Het lesgeven ligt bij iedereen wat gevoelig. Iedereen heeft het was lastig, omdat we de indruk hebben dat we geen appreciatie krijgen voor wat we hier doen. De leerlingen blijven echt gewoon inzichtelijk falen op alles wat we proberen, de leerkrachten komen niet opdagen als wij aan het lesgeven zijn en profiteren van de vrije periode die ze dan krijgen. Het lijkt dat die leerkrachten het ook maar normaal vinden dat wij uren en uren in materiaal steken. Achteraf lijkt die moeite dan meestal ook voor niets geweest. We proberen ons er over te zetten en we gaan er gewoon volledig voor. Stap voor stap kunnen we misschien een klein resultaat bereiken. Alles is beter dan niets proberen.

Chinkondi 22 Feburuwari

De laatste dag van de werkweek en dan is het wederom weekend.

Vandaag zijn Ian en Yoeri, tijdens de namiddag, naar een quiz op de middelbare school. Ze zouden niet mee spelen, maar ze zouden gewoon eens gaan kijken hoe dat er aan toe gaat. Benieuwd met welke verhalen zij straks gaan toekomen.

Linn, Lies en Lorenz hebben vandaag een deel examens meegekregen van de directeur. We hadden namelijk voorgesteld om die examens te digitaliseren. Dat zou voor de leerkrachten en leerlingen een pak interessanter zijn. Vandaag zijn we dus begonnen met het digitaliseren van die examens. Eén van de leerkrachten toonde heel veel interesse in de tekeningen en afbeeldingen die we maakten met de computer en wou dit ook absoluut kunnen. Vanaf vandaag leren we Mister Kondowe (ja, ook al Kondowe, maar een andere) met de computer werken. En hij leert snel. Momenteel is hij bezig aan het typen van zijn eigen examens, traag maar leerrijk vordert hij. Leuk om te zien en wij zijn blij dat hij het zo veel interesse toont. Daaruit blijkt dus dat er wel heel veel nuttige dingen zijn die we hier kunnen doen.

Verder hebben we ook de roosters van de leerkrachten gevraagd. Want we zien hier toch wel wat problemen met de structuur en de indeling van de lessen en leerkrachten. Sommige leerkrachten moeten soms op hetzelfde uur in 2 klassen tegelijk zijn. Andere momenten zitten de leerlingen dan weer een lesuur zonder leerkracht in de klas. Dit vinden we niet oké en dit willen we dus aanpakken. Tegen dat we hier vertrekken moeten de leerkrachten een fatsoenlijk lessenrooster voorgeschoteld krijgen, zodat zowel de leerkrachten als de leerlingen structuur hebben.

Vandaag maakt Lorenz nog eens stoofvlees. Dan kunnen we daar morgenavond weer heerlijk van smullen. Hopelijk is het even lekker als vorige keer.

Malaweetje: Vandaag werden de schoolteams voorgesteld voor de pers! Walters Pers Agency stond paraat. 

Het vrouwelijke netbal team

Het mannelijke voetbalteam

Volgende week zullen we jullie weer nieuwe verhalen rond de oren gooien! Veel plezier daar in de lage landen en lijd nog maar eventjes goed kou. Wij zullen hier wel nog wat zweten in de zon.

Groetjes en tot volgende week!

Lies leert op z'n Afrikaans leven,
de zak gemalen maïs boven op het hoofd! 

Lorenz Teaching

Ian en Lorenz brachtten een verrassing voor Yoeri mee.
Yoeri, we love you!!!